ینگه دنیا

جمعه ششم سپتامبر

اخیرا در منزل ما احتیاج به داروی ضد تهوع پیدا شده بود و دکتر یک نوع قرص خیلی سریع العمل بنام Zofran تجویز کرد که بایست آنرا بلافاصله (ثانیه مطرح است!) روی زبان گذاشت و مکید. شکل بسته بندیش ظاهرا معمولی و عبارت بود از کارتهائی که برجستگی های نایلونی که قرص را در خود دارد blister در یک سویش نصب شده و معمولا با فشار دادن آن از پشت سرش قرص بیرون می آید. بهمین سادگی!
ولی این کارتها آنجوری نبودند و هر فوت و فنی بکار بردیم قرص حاضر نبود براحتی بیرون بیاید! از ابزاری چون چاقو، پیج گوشتی، قیچی، میخ و غیره کمک خواستیم تا آن قرص کوچولو را بدون شکستن بدست آوریم، ولی کمتر موفق شدیم. نزدیک بود به تولید کننده تماس گرفته گله کنم.
ولی نکردم.
چون بجایش پند و اندرز زیر را بیاد آوردم:

If everything else fails, read the instructions
وقتی همه کارهای دیگر بی نتیجه ماند باید رفت دنبال دستور العمل

معلوم شد ما از بیخ عوضی می رفتیم! این بسته بندی مانند دیگران نبود. هر کارت ده تکه جداگانه دارد که موقع مصرف باید یک تکه را براحتی برید و بعد یک گوشه آنرا که علامت گذاری شده با ناخن از فیلم نازکی که پشت سر دارد، راحت جدا کرد. همین!