ینگه دنیا

جمعه نهم آگست

پنجم خورداد 1386: باز هم طبق معمول سنواتی روز پنج شنبه گذشته در جلسه نهار فارغ التحصیلان دانشکده فنی حاضر و موفق شدم دو همکلاس دیگر را پس از چهل سال به بینم. واقعه جالب تر آن بود که موقع رفتنم به رستوران اتفاق افتاد. تازه از خانه بیرون آمده و پارک بهجت آباد را پشت سر گذاشته بودم که یکدفعه با یک پل عابر پیاده مدرن روبرو شدم که روی بلوار کریمخان زند و در تقاطع خیابان حافظ زده شده بود. پلی دیدم نو و قشنگ با پله های برقی، پوشیده شده با پلکسی گلاس، با کولر وتزئینات داخلی از قبیل تابلوهای عکس و نقاشی و حتی چند صفحه تلویزیونی (فکر میکنم برای آگهی های تجارتی)، و نیز یک ماشین نوشابه و یک محافظ اونیفورم پوش. در حالی که در دل تحسین میگفتم از آن طرف پل پائین آمدم وسر چهار راه را نگاه کردم. این از آن چهارراه های نادری است که چراغهایش به موقع سبز و قرمز میشوند (خیلی از چهار راهها چراغ چشمک زن دارند)، راننده ها پشت خطکشی توقف میکنند (بعلت حضور پلیس!) و پیاده ها به راحتی و بموقع خود خیابان ها را قطع میکنند (از نوادر روزگار!). وقتی چشمم به عبور مردم از خطکشی عابر پیاده افتاد و روی آن پل کذائی که چند قدم آنطرف تر قرار داشت کسی را ندیدم یکدفعه یکه خوردم. پل عایر پیاده را باید دور از چهار راه ها ودر محلی ساخت که مردم راه دیگری برای قطع خیابان نداشته باشند، نه اینجا. عجب معمائی! ولی خوب پیش خود گفتم حتما مصلحتی در کار است که عقل ناقص حقیر به آن قد ندهد. این بود که از دوست مهندسی در رستوران کمک خواستم. جوابش صریح و ساده بود. اوگفت اگر هم این پل برای عابرین بیفایده باشد حتما برای مقاطعه کار آن پر فایده بوده است!

در فضای نظرات روز 14 آوریل 2009 که این گزارش ظاهر شد دوستی نوشت: جالب بود، البته گاهی برای پز دادن هم بد نیست! و من جواب دادم: بله جناب، ما هیچ بخیل نیستیم هر چه میخواهند پز بدهند! ولی پل را بین دو تا چها راه بسازند که هم پز باشد هم استفاده!